Η ιστορία ενός αγοριού μας δίνει κουράγιο και μας χαρίζει ένα μήνυμα αισιοδοξίας
Καθώς οι φετινές πανελλήνιες είναι σε εξέλιξη και οι περισσότεροι νέοι της Ελλάδας ζουν την αγωνία των θεμάτων και των αποτελεσμάτων, ας τους τονώσουμε το ηθικό με δυο νότες αισιοδοξίας… από έναν νέο που δεν ξέρει πώς είναι να τρέχεις, γιατί δεν έχει τρέξει ποτέ.Ομως αγαπάει τη ζωή και της είναι ευγνώμων. Πέρασε με άριστα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης παρά τα κινητικά προβλήματά του και είναι ένας νέος άνθρωπος που απαιτεί τα δικαιώματά του.
Πρόκειται για τον 20χρονο Ραφαήλ Παπαδόπουλο, ο οποίος δίνει με τις πρωτιές του το δικό του μήνυμα σε όσους φοβούνται τη ζωή και τα δύσκολα. Οταν τον ακούς να παίζει τζουρά, ξέρεις ότι η ζωή χορεύει μαζί του ένα ζεϊμπέκικο. Ο Ραφαήλ Παπαδόπουλος γεννήθηκε με σπαστική τετραπληγία. Η μητέρα του τον νανούριζε κρατώντας στο άλλο χέρι της βιβλία με τη θεωρία του Σπινόζα. Στα δώδεκα χρόνια του αναγκάστηκε να περιμένει έξι μήνες για να κατασκευαστεί μια μπάρα αναπήρων στο σχολείο του για να μπορεί να ανεβαίνει χωρίς πρόβλημα στις αίθουσες.
Και στα δεκαοκτώ του έσπασε τα κοντέρ στις πανελλαδικές εξετάσεις, γράφοντας άριστα και συγκεντρώνοντας 19.952 μόρια. Σήμερα είναι δευτεροετής φοιτητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ.
Ο Ραφαήλ διαβάζει λογοτεχνία, αγαπάει την ιστορία και το θέατρο, λατρεύει το ρεμπέτικο και ιδιαίτερα τα τραγούδια του Μάρκου Βαμβακάρη που τα παίζει στον τζουρά και θέλει να κάνει καριέρα στην πολιτική για να φτιάξει έναν καλύτερο κόσμο, όπως λέει.


Στις γραμμικές δομές, τα δεδομένα είναι γραμμικά διατεταγμένα, δηλαδή κάποιο στοιχείο είναι πρώτο και κάποιο τελευταίο, ενώ για οποιοδήποτε υπάρχει ένα προηγούμενο και ένα επόμενο. Στις μη γραμμικές δομές οι σχέσεις μεταξύ των δεδομένων είναι περισσότερο περίπλοκες. Οι δομές αυτού του είδους, με τις οποίες θα ασχοληθώ εδώ, είναι τα δένδρα. Στα δένδρα κάθε στοιχείο έχει ένα μόνο προηγούμενο, αλλά μπορεί να έχει πολλά επόμενα στοιχεία.

